KLUCZ DO MANIFESTU
Poniższe punkty nie stanowią streszczenia Manifestu. Wskazują najważniejsze zasady potrzebne do odczytania abchemii oraz zrozumienia relacji między jej formą, procesem a treścią.
1. Charakter obiektów
Każda abchemia jest rezultatem odrębnego przebiegu chemicznej przemiany materii. Nawet w ramach tej samej kategorii i podobnego układu nie powstają dwie identyczne realizacje. Abchemia nie wyczerpuje się w jednym spojrzeniu. W zależności od światła i dystansu oglądu ujawnia mikrostrukturę oraz kolejne warstwy zapisu zawarte w powierzchni.
2. Forma wyłania się z procesu
Abchemia nie jest obrazem w tradycyjnym sensie. Nie powstaje przez nakładanie farby na podłoże ani przez klasyczne modelowanie powierzchni środkami malarskimi. Jej zapis kształtuje się na metalowej płaszczyźnie w wyniku reakcji chemicznych, upływu czasu oraz działania autorskich mineralnych mediów reaktywnych, a rdza i osady współtworzą postać obiektu.
3. Rozpad jako czynnik powstania formy
W abchemii rozpad nie pozostaje wyłącznie motywem ani znakiem. Staje się realnym mechanizmem przemiany: narusza zastany stan powierzchni metalu, uruchamia proces i prowadzi do wyłonienia się nowego zapisu materialnego.
4. Odrzucenie farb i klasycznych mediów malarskich
Metoda abchemiczna wyklucza farby, konwencjonalne spoiwa malarskie oraz niereaktywne budulce obrazu. Opiera się natomiast na roztworach chemicznych, działaniach mechanicznych i termicznych oraz dwóch autorskich mineralnych mediach reaktywnych: Gładzi Abchemicznej (GA) i Pianie Abchemicznej (PA).
GA i PA nie pełnią roli obojętnego wypełnienia ani zastępczego „tynku obrazu”. Pod wpływem roztworów, czasu i wilgotności wiążą osady, pękają, osiadają, budują topografię obiektu i utrwalają ślad przemiany.
Dopuszcza się wyłącznie barwienie GA i PA środkami o charakterze mineralnym. Nie polega ono na malowaniu powierzchni ani na pokrywaniu reliefu warstwą koloru, lecz na wprowadzeniu pigmentu w strukturę medium. Barwa działa więc jako element kalibracji rejestru, a nie jako tradycyjny środek malarski.
5. Artysta nie dominuje nad formą. Wyznacza warunki, w których forma się ujawnia
Przy tworzeniu abchemii sprawczość przesuwa się od ciągłego modelowania formy gestem ku ustanawianiu warunków i podejmowaniu decyzji granicznych. Artysta przygotowuje pole rejestru, inicjuje przemianę, rozpoznaje moment zatrzymania, stabilizuje i zabezpiecza osiągnięty stan. Ostateczna postać obiektu kształtuje się między intencją twórcy a działaniem materii, czasu i przypadku.
6. Splot woli i przypadku
Relacja ta należy do fundamentalnych założeń abchemizmu. Wola inicjuje proces, lecz nie przesądza o jego przebiegu ani rezultacie. W wymiarze ideowym nurt odnosi się do decyzji podejmowanych w życiu codziennym — zarówno tych wyrażających się w czynie, jak i realizujących się przez zaniechanie — oraz do skutków wykraczających poza chwilę wyboru.
ABCHEMIZM
Abchemizm to autorski nurt artystyczny wypracowany przez Marcina Ber-Krupkę w 2025 roku i przedstawiony publicznie w roku 2026.
Jego podstawę stanowi system reguł określających sposób powstawania abchemii jako obiektu artystycznego oraz postawę wobec świata i sztuki.
Wyznacza on kryterium uznania dzieła za abchemię — porządek pracy, nazewnictwo, metodę jej inicjowania i domykania oraz zasady ochrony archiwalnej.
Pełną wykładnię nurtu zawiera Manifest abchemizmu. Publikacja definiuje kluczowe pojęcia oraz rozwija założenia twórcze i ideowe. Poniżej można ją przeczytać i pobrać.
KONTAKT
kontakt@abchemia.com